Een paar duizend mensen. Een heel land.
Slechts 3.000 tot 5.000 Nederlanders hebben een vermogen van meer dan €20 miljoen. Diezelfde groep bezit een onevenredig groot deel van ons land, onze huurwoningen, onze grond, onze infrastructuur.
Extreme rijkdom leidt altijd tot corruptie. Altijd.
Dit is geen nieuw inzicht. Het is een patroon dat zich door de geschiedenis heen telkens herhaalt. Wanneer geld en macht te verweven raken, komt de democratie onder druk te staan. Niet door één kwaad genie, maar door de logica van het systeem zelf.
De Romeinse Republiek bezweek toen een handvol senatoren en grootgrondbezitters het land onder elkaar verdeelde. De Franse adel hield zichzelf vrijgesteld van belasting tot het volk in 1789 de straat op ging. In de Verenigde Staten leidde de ongebreidelde macht van de robber barons rond 1900 tot corruptieschandalen, gekochte politici en uiteindelijk de antitrust-wetten van Theodore Roosevelt.
Steeds opnieuw blijkt: zodra een kleine groep onmetelijk veel rijker wordt dan de rest, koopt die groep invloed. Op wetgeving, op rechters, op media, op verkiezingen. Niet uit boosaardigheid, maar uit eigenbelang. Een vermogen van honderden miljoenen vraagt om bescherming, en die bescherming wordt politiek geregeld.
Wij zien dat patroon nu weer terug in Nederland. De namen zijn anders, de mechanismen zijn dezelfde.
Extreme rijkdom is extreem slecht voor het land.
Na de beurscrash van 1929 trok bijna de hele westerse wereld dezelfde conclusie: extreme vermogensconcentratie had de economie onderuit gehaald. In de Verenigde Staten voerde Franklin D. Roosevelt onder de New Deal toptarieven in van uiteindelijk 94% op de hoogste inkomens en zware erfbelastingen. In Nederland en het Verenigd Koninkrijk gebeurde iets vergelijkbaars. Het resultaat: decennia van brede welvaartsgroei, een sterke middenklasse en een stabielere democratie.
Sinds de jaren tachtig is dat beleid stap voor stap afgebroken. En de gevolgen zien we terug: vermogens lopen weer uiteen, wonen wordt onbetaalbaar, en het vertrouwen in de politiek kalft af.
Het economische argument is bovendien simpel. Een euro in de portemonnee van een gezin uit de middenklasse wordt uitgegeven: aan boodschappen, huur, de kapper, de sportclub, de bakker. Die euro circuleert door de lokale economie en betaalt mee aan banen van anderen.
Dezelfde euro bij een miljardair verdwijnt in vastgoed, aandelen of buitenlandse trusts. Hij wordt niet uitgegeven, maar geparkeerd. Eén euro bij een gewoon gezin levert het land dus véél meer op dan diezelfde euro bovenop een fortuin van honderden miljoenen.
Extreme rijkdom is geen motor van de economie. Het is een rem.
Het probleem is geen toeval, het is een systeem.
Superrijken kopen dagelijks invloed over de levens van normale Nederlanders. Niet met geweld, maar met geld: via schimmige lobbyclubs, draaideur-politici die na hun ambt direct voor het grote geld gaan werken, en via de media die ze opkopen of beïnvloeden.
Het gevolg: wetten die hen bevoordelen, belastingen die zij ontwijken, en een politiek die zichzelf doof houdt voor wat Nederlanders écht nodig hebben.
Dit is geen theorie. Het gebeurt nu.
In Nederland worden elke dag verhalen gepubliceerd over hoe geld onze democratie ondermijnt. Hieronder wat harde feiten uit de media:
Sywert van Lienden: corona-miljoenen
Tijdens de coronacrisis sloot Van Lienden een lucratieve mondkapjesdeal met de overheid. Hij verdiende miljoenen terwijl het ministerie onderzoek naar zijn winstmarge tegenhield. Uiteindelijk moest hij €20 miljoen terugbetalen.
Bron: NRC →Dan Gertler: omkoping via Nederland
De Israëlische miljardair verdiende naar schatting een miljard euro met omkoping in Congo via een Nederlandse brievenbusfirma. Het OM legde hem een boete van €25,8 miljoen op; 97% van zijn winst kon hij houden.
Bron: Follow the Money →Quote 500: belastingontwijking
De allerrijksten gebruiken ingewikkelde constructies om belasting te ontwijken. De Belastingdienst heeft speciale teams nodig om deze groep van zo'n 2.000 vermogenden te controleren.
Bron: QuoteNet →Jan Roos: betaald door de tabakslobby
De opiniemaker en oud-politicus lanceerde een campagne tegen 'betutteling', maar bleek gefinancierd door de tabaksindustrie. Zijn publieke opinie was dus gekocht.
Bron: Metro Nieuws →Charlene de Carvalho-Heineken: alcohollobby
De rijkste vrouw van Nederland financiert via brancheorganisaties campagnes tegen alcoholaccijns en reclameverboden. De miljarden aan zorgkosten van alcohol worden doorgeschoven naar de samenleving.
Bron: Consultancy.nl →Frits Goldschmeding: flexibel werk
De multimiljardair en oprichter van Randstad lobbyde jarenlang tegen strengere regels voor flexcontracten. Zijn stichting financiert denktanks die de arbeidsmarkt 'flexibel' willen houden, ten koste van zekerheid.
Bron: Trouw →Elon Musk & X: wereldwijde invloed
Door X over te nemen en het algoritme aan te passen, stuurt Musk het publieke debat. Onderzoek in Nature toont aan dat het X-algoritme gebruikers meetbaar conservatiever maakt.
Bron: Nature →Sleep of klik door de voorbeelden
Er is één oplossing.
Het geld moet terug naar normale Nederlanders. Daarom eisen wij:
- Een vermogensplafond van €20 miljoen per persoon. Dat is meer dan genoeg om rijk te zijn, en weinig genoeg om corruptie onmogelijk te maken.
- Het geld erboven gaat terug naar de gewone Nederlander. Via investeringen in wonen, zorg, onderwijs en directe herverdeling.
Eens? Help het mogelijk maken.
Elke euro gaat naar de juridische strijd, de campagne en de acties die het vermogensplafond afdwingen.
Waarom een crowdfunding?
Omdat verandering middelen vereist. Met elke donatie financieren we de juridische strijd, de campagne en de acties die nodig zijn om dit vermogensplafond af te dwingen. We bouwen een beweging die te groot is om te negeren.
Veelgestelde vragen
Korte antwoorden op de vragen die we het vaakst horen over de petitie en het vermogensplafond.